HANBOK

Hanbok to termin zbiorowy używany w odniesieniu do tradycyjnej koreańskiej odzieży. Charakteryzuje się żywymi kolorami i prostymi liniami bez kieszeni. Tradycyjny damski hanbok (chima-jeogori) składa się z bluzki lub żakietu (jeogori) oraz spódnicy (chima). Męski hanbok składa się z bluzy (jeogori) oraz luźnych spodni (baji). Choć z początkiem ubiegłego wieku hanbok wyparty został przez odzież zachodnią, pozostaje on ważną częścią kultury koreańskiej i wciąż jest noszony podczas specjalnych uroczystości i świąt. Podstawowy format hanbok niewiele zmienił się przez stulecia.

Koreanka w stroju Hanbok

Hanbok generalnie jest klasyfikowany zgodnie z jego przeznaczeniem jako strój codzienny, strój ceremonialny lub też strój specjalny. Uroczyste stroje noszone są podczas formalnych uroczystości takich jak pierwsze urodziny dziecka, wesele, pogrzeb czy też rytuały religijne. Specjalne stroje są ubierane przez koreańskich szamanów (mudang) i urzędników.

Japońskie turystki w stroju Hanbok

Inną wyróżniającą cechą hanbok są jego żywe kolory. Tradycyjne hanbok charakteryzowało się żywymi barwami odpowiadającym pięciu elementom teorii yin i yang: biały (metal), czerwony (ogień), niebieski (drewno), czarny (woda) i żółty (ziemia).

Kolory symbolizowały także pozycję społeczną i stan cywilny Koreanki lub Koreańczyka. Kolory jaskrawe były noszone przez dzieci i dziewczęta, podczas gdy stonowane barwy przez mężczyzn i kobiety w średnim wieku. Niezamężne kobiety często nosiły żółtą bluzkę i czerwoną spódnicę, natomiast matrony ubierały się w zieleń i czerwień. Podczas ceremonii ślubnej syna matkę charakteryzował hanbok w kolorze granatowym, natomiast matki wydające za mąż swoje córki nosiły odmiany różowe. Klasy wyższe nosiły hanbok w najróżniejszych kolorach, w przeciwieństwie, do warstw najuboższych, które były zobowiązane do ubierania odzieży w bieli, a jedynie na specjalne okazje mogły przyodziać się w hanbok w odcieniach bladoróżowym, jasnozielonym lub szarym.

Tajskie turystki w Seulu

Swoją pozycję społeczną również akcentowało się materiałem użytym do uszycia hanbok. Wyższe warstwy społeczne ubrane były w stroje wykonane z gęsto tkanego materiału z ramii lub innych wysokogatunkowych i lekkich materiałów w cieplejszych miesiącach oraz z gładkich i wzorzystych jedwabi w pozostałych porach roku. W przeciwieństwie do nich, doły społeczne były ograniczone do bawełny.

Chinki pozujace do zdjecia

Wizyta w Korei Południowej nie byłaby kompletna bez wypróbowania ich tradycyjnego stroju. W samym Seulu istnieje wiele miejsc, gdzie można wypożyczyć hanbok. Wszystkie zdjęcia zawarte w tym poście wykonałem na terenie pałacu Gyeongbokgung, wokół którego znaleźć można całe multum wypożyczalni, w których za niewielkie pieniądze na kilka godzin można przyodziać się w kolorowe, tradycyjne stroje koreańskie i wraz z setkami zarówno obcokrajowców jak i tuziemców przechadzać się wąskimi uliczkami dzielnicy i pałacu Gyeongbokgung. Fotografie wykonane podczas takiej przechadzki pozostaną jedną z najbardziej wartościowych pamiątek z wycieczki do Korei Południowej..

Japonki podczas odpoczynku

BRAMA GWANGHWAMUN W SEULU

Gwanghwamun jest bramą prowadzącą do rezydencji królewskiej znanej pod nazwą pałac Gyeongbokgung i jest jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów stolicy Korei Południowej. Wykonana z granitu i drewna sosnowego, zbudowana w roku 1395 w okresie panowania pierwszego władcy nowej dynastii Joseon, króla Taejo w całej swojej historii była kilkukrotnie dewastowana zarówno przez ogień jak i działania wojenne.

Już w roku 1592 podczas japońskiej inwazji na Koreę podjętej przez generała Toyotomi Hideyoshi z zamiarem podbicia półwyspu koreańskiego, ale również i Chin, brama została doszczętnie strawiona przez ogień. Przez kolejne niemalże 3 stulecia żaden z władców Korei nie podjął się zadania odrestaurowania zrujnowanej budowli i dopiero w roku 1867 odbudowy bramy wraz z całą resztą kompleksu Gyeongbokgung podjąć się król Gojong z dynastii Joseon, pierwszy, a zarazem przedostatni cesarz Cesarstwa Koreańskiego. Ostatnim cesarzem był zmarły w 1926 roku cesarz Yunghui, syn zmuszonego w 1907 roku do abdykacji przez Japończyków cesarza Gojong.

W roku 1926 Saito Makato, japoński Gubernator zarządzający anektowaną przez Cesarstwo Wielkiej Japonii w roku 1910 Koreą podjął decyzję o przeniesieniu Gwanghwamun kilkaset metrów dalej, w miejsce, gdzie dziś znajduje się Narodowe Muzeum Ludowe Korei, by na terenie tej lokalizacji postawić budynek administracyjny. Ta dziś już nieistniejąca, potężna neoklasycystyczna budowla zaprojektowana przez żyjącego i pracującego w Japonii niemieckiego architekta, Georg’a de Lalande miała również za zadanie zakryć swoimi rozmiarami Pałac Gyeongbokgung. Co ciekawe, konstrukcja La Lande utrzymała się aż do roku 1996, kiedy to podjęto decyzję o jej wyburzeniu.

Kolejny dotkliwy cios, który spadł na bramę Gwanghwamun związany był z działaniami wojennymi toczącymi się na półwyspie koreańskim w latach 1950-1953. Zbombardowana i doszczętnie zdewastowana brama wraz z pałacem Gyeongbokgung straszyła swoim zrujnowanym wyglądem przez ponad dekadę i dopiero w roku 1968 administracja zamordowanego przez szefa ochrony prezydenckiej w 1979 roku prezydenta Park Chung-hee podjęła decyzję o odrestaurowaniu bramy oraz umieszczeniu jej przed istniejącym jeszcze wtedy budynkiem administracyjnym.

Park Chung-hee, to ojciec byłej prezydent Korei Południowej Park Geun-hye, skazanej w lipcu 2018 roku na kare 25 lat pozbawienia wolności za nadużycia władzy, korupcję i wymuszenia.

Bramę raz jeszcze poddano gruntownej renowacji w roku 2006. Prace trwały aż 4 lata, podczas których starano się zrekonstruować najdrobniejsze szczegóły z oryginalnej konstrukcji. Brama została także rozebrana, przeniesiona 14.5 metra w kierunku południowym i umieszczona na jej pierwotnym miejscu. Koszt projektu zamknął się w kwocie 30 milionów dolarów. Zrekonstruowana i otwarta dla zwiedzających w 2010 roku brama Gwanghwamun jest niewątpliwie wraz ze znajdującym się nieopodal pałacem Gyeongbokgung jedną z największych atrakcji turystycznych zarówno w Seulu, jak i całej Korei Południowej.